Wist je dat ?

Hoe het exact begon daar heb ik natuurlijk geen weet van enkel en alleen van verhalen . Maar niet van eigen herinneringen dus deze zal ik jullie dan ook besparen .

Als klein meisje was ik wel altijd een beetje een buiten beentje en graag in mijn eigen bubbeltje . Ik heb altijd geprobeerd ergens bij te kunnen horen. (helaas zit dat nou eenmaal in de mens). Ook was ik (en nog) super gevoelig voor spanningen van anderen. Al had iemand nog niks gezegd voelde ik al hoe die gene zich voelde en nam dat dan ook compleet in me op.  Maar juist creatief zijn was mijn uitlaatklep. Echt even geen masker op zetten.

Gewoon ik zijn , me niet hoeven te bewijzen en gewoon genieten van de fantasie die een uitweg kon vinden. Door de jaren heen zijn er periodes geweest waarin ik het creatieve kwijt raakte, geen inspiratie meer had. En eigenlijk puur en alleen omdat ik in de overleving stand stond. ik stond altijd aan. En zelfs al was ik creatief dan moest het perfect zijn en verontschuldigde ik me standaard dat iets nog wel beter kon.

Ik haalde er niet de voldoening meer uit helaas. Maar o wat miste ik het om weer even bij mezelf te komen. En gewoon te voelen, blanco te creëren. 

 

Toen raakte ik vrij vlot zwanger van mijn zoon . Zo zie je maar je probeert het, ervaart stress en het lukt niet. Je wordt losgekoppeld van stress en het komt vanzelf. Bijna dan. 

Het oermoeder instinct kwam nog meer in mij naar boven. Ik moest naar mijn eigen innerlijke ik om de beste versie voor hun te kunnen zijn. Dat houdt ook zoveel meer in . Want juist in spirituele cursussen leer je dat je door je leven en je ervaringen lampenkapjes hebt opgedaan waardoor je eigen licht steeds minder schijnt. klinkt filosofisch hé ? Maar dat is het niet. Jij bent als persoontje in essentie puur , onbevangen, liefdevol maar door wat je mee maakt zet je muurtjes ( in dit geval lampenkapjes ) op . Om je te beschermen. Eigenlijk reacties van angst in mijn geval. Maar juist om weer jezelf te kunnen zijn moet je je gedachten, gedragingen , patronen , overlevingsmechanismen herkennen en (ze noemen het liefde vol loslaten maar ik noem het heel nuchter) onder op de stapel gooien.

Vergeten doe je situaties of gebeurtenissen niet, je kunt pijn van rouw of verlies niet wegnemen. Maar je kunt erin blijven hangen of denken : Het is in liefde geweest en ik draag het in liefde met me mee. punt niks meer niks minder. het behoeft geen verklaring, geen verontschuldiging, geen ja maar, geen had ik maar.

Jij hebt die pijn en die mag er zijn. Echter en lees goed : jij BENT NIET die pijn. Of jij hebt angst maar jij bent niet die angst. Jij doet dingen vanuit oude overtuigingen hebt patronen ontwikkeld om met situaties om te kunnen gaan.

Ik denk dat ik daar de aansluiting in het spirituele vooral in vind . Het open kunnen staan voor mooie kleine dingen en ons zelf helend vermogen waar we in de huidige maatschappij steeds meer van weg lijken te drijven of zelfs in mijn ogen nog "zieker" worden gemaakt of gehouden.

Ga naar de huisarts zeg dat je niet kunt slapen en je krijgt slaappillen .Dit is daar maar 1 voorbeeld van . Voor hen waarvoor het werkt helemaal prima. maar ik ben van mening dat er meer ligt onder een klacht en dat die door middel van in dit voorbeeld de slaappil niet wordt opgelost maar onderdrukt. Alles wat op je pad komt verwerk je met een bepaald gevoel een mind set. En als die mind set helder is en zuiver zul je dus ook meer aan kunnen, minder snel spreekwoordelijk verdrinken. Maar vanuit ons gevoel mogen we ook dingen beleven, keuzes maken, voelen en in mijn geval dus ook creëren. Alle antwoorden zitten in jezelf je moet er alleen naar willen en durven luisteren en erop vertrouwen dat het goed komt. En soms helpen bepaalde "spirituele" vormen daarbij denk aan healers, mediums , tarot / orakel lezers. En juist vanuit de interesse om dichter bij mezelf te komen ben ik me daarin gaan verdiepen en volg ik meerdere masterclasses en opleidingen . Om hopelijk ooit ook anderen te kunnen helpen zich weer fijn te voelen. Dat gezegd hebbende stay tuned.